Rozdział 1

Jak zwykle odwiedzał mnie Kendall wraz z Victorią. Dzisiaj mieli mnie wypisać ze szpitala. Nie dawno wykryto u mnie anoreksję. Ja jakoś się nie przejmowałam za to Kendall zachowywał się jakbym chorowałą na raka. Lecz to było słodkie z jego strony, że tak się troszczy o siostrzyczkę.
- Hej, i jak tam? - Zapytał kiedy wkładałam do mojej torby ostatnie rzeczy.
- Dobrze... To kiedy jedziemy? - Zapytałam zakładając na ramie ciężką torbę. Mój brat odrazu wstał i zabrał ją ode mnie.
- Ej poradze sobie! - Zbulwersowałam się. Chłopak sięzaśmiał i pocałował w czoło.
- Dobra musimy iść, bo babcia już czeka z obiadem. - Powiedział, poczym ruszył w stronę wyjścia. Ja za nim a ostatnia wyszła Victoria. Szłąm długim korytarzem, ąz w końcu przeszłam przez próg i byłąm na świżym powietrzu. Moją twarz otuliły promienie słońca i chłodny wiaterek. uśmiechnęłam się na myśl, że te tygodnie leżenia w łóżku szpitalnym się skończyły. Szłam powoli gdzy nagle wpadł na mnie jakiś chłopak i rozlał lodowaty napój.
- Ał zimno! - jęknęłam, strzepując kostki lodu z bluzki. Mój brat morderczym wzrokiem spojrzał na kolesia.
- Strasznie przepraszam! Po prostu się zagapiłem i... - Wskazał na moją białą bluzkę z Nirvaną.
- Koleś weź się już nie tłumacz ok? - Powiedział przez zęby mój kochany braciszek. No prawda bluzka była ładna:





No, ale co tam! Przecież, nie zrobił tego umyślnie nie?
- Dobra było mineło! Trudno - Powiedziałam poprawiając niesforny kosmyk ciemnoblond włosów.
- A tak przy okazji jestem Niall. - Powiedział. Dopiero teraz uważnie mu się przyjżałam. Miał farbowane blond włosy z czarnymi odrostami, głębokie niebieskie oczy, zarumienione policzki i uśmiech który ozdabia aparat na zęby. Był dość ładny.
- Czekaj, to ty jesteś ten z One Direction? - Zapytałam. Przypomniałąm sobie pokój mojej kuzynki.
- Tak tylko nie piszcz okej? - Poprosił maślanymi oczkami. Zaśmiałam się na co on nie wiedział jak zareagować.
- Ona miałaby piszczeć na widok niezdarnego pajaca z wylewającym się piciem. - Wydusił z siebie Kendall z nie ustającego śmiechu. W kocu się uspokoiłam i spojrzałam na zdezorientowną twarz Nilla.
- Taa raczej nie jestem fakną która mdleje jak na nią spojrzysz. - Powiedziałąm klepiąc go p ramieniu.
Już miałam iść gdy nagle obok mnie pojawiły się cztery postacie. Byli to członkowie owego zespołu.
- Oooo c my tu mamy. Cześć piękna! - Powiedział chłopk w lokach. Mój brat natychmiast stanął przy nim.
- Łapy przy sobie loczek. - Powiedział. Chłopak tylko zrobił wielkie oczy i schował się za jednym ze chłopaków. Mój bart zaczął coś zawzięcie tłumaczyć wszystkim, lecz ja go nie słuchałam. Rbiło mi się coraz słabiej. Przed oczami miałam plamki.
- Kendall, łap... - Powiedziałam po czym oddałam się ciemnośći który mnie otaczała.
                                                                     Oczami Kendalla:
- Kendall, łap.... - Usłyszałem i zobaczyłem upadającą Ericke. Szybko ją złapałem. Wiedziałem, że tak szybkie wypisanie, źle się skończy. Spojrzałem na reszte. Stali jak słópy soli. No pięknie im będzie trzeba tłumaczyć wszystko od początku.....